ليلا رزاقي: شرکت واحد و کارگرانش روزهاي پرخبري را پشت سر مي‌گذرانند. پس از تجمع روز يکشنبه تعدادي از کارگران اين شرکت در مقابل ساختمان شهرداري تهران که در اعتراض به اجرانشدن مصوبه شوراي مسکن درباره واگذاري مسکن به کارگران شرکت واحد صورت گرفته بود و بي‌نتيجه‌ماندن اين اعتراض صنفي، روز دوشنبه، 15آذر، مسافران هميشگي اتوبوس‌هاي شهري در تهران و در صف‌‌هاي بي‌آر‌تي با چراغ‌هاي روشن اتوبوس‌هايي مواجه شدند که به نشانه اعتراض به پيگيري‌نشدن مطالبات صنفي‌شان در شهر تردد مي‌کردند. پاي صحبت رانندگان که مي‌نشستيد و علت را جویا مي‌شديد، فقط يک جمله مي‌شنيديد: ديروز بدجوري با بچه‌ها برخورد کردند، هيچ جواب قانع‌کننده‌اي درباره مطالباتمان به ما ندادند. امروز چراغ‌ها را روشن گذاشته‌ايم تا به اين بي‌تفاوتي مسئولان شهرداري اعتراض کنيم. 

زهرا جعفرزاده| «می‌گوییم سمن، می‌گویند سمند؟ می‌گوییم ان‌جی‌او، می‌گویند، سی‌ان‌جی؟» این خلاصه‌ای از میزان اطلاع مردم از فعالیت سازمان‌های مردم‌نهاد به زبان رضا حجتی، مدیرکل مشارکت‌های اجتماعی ورزش و جوانان است. کسی که می‌گوید از فعالیت سازمان‌های مردم‌نهاد رضایتی ندارد. حالا آنها، همه آن ١٥٠٠ سازمانی که از وزارت ورزش و جوانان مجوز گرفته‌اند و به‌عنوان «سمن» و «ان‌جی‌او» کم‌وبیش  فعال‌اند، هم نتوانسته‌اند میزان مشارکت اجتماعی مردم را بالا ببرند، ایرانی‌هایی که درگیر انواع آسیب‌ها هستند و زیربار مسئولیت‌پذیری اجتماعی نمی‌روند. وضع تهرانی‌ها، ازهمه پیچیده‌تر است، شهروندانی که بیشترین جمعیت جوان را دارند اما کمترین مشارکت را در این زمینه داشته‌اند. ماجرای مشارکت اجتماعی پایین ایرانی‌ها، حکایتی از ضعیف‌شدن اعتماد عمومی است، اعتمادی که با برملاشدن انواع و اقسام فسادها و اختلاس‌ها، ضربه خورده و با افزایش آسیب‌های اجتماعی پیش‌رونده از ابتدای دهه٩٠ و بالارفتن بیکاری و طلاق و اعتیاد، به اوج‌اش رسیده است، اتفاقی که انگیزه مشارکت اجتماعی را برای جوانان، بی‌معنی می‌کند. رضا حجتی، دغدغه دارد؛ دغدغه او در بالابردن میزان مشارکت اجتماعی به‌عنوان یک سرمایه و افزایش اعتماد مردم و دولت است. او توضیح بیشتری درباره سهم ایرانی‌ها در فعالیت‌های اجتماعی می‌دهد.
 

محمد باقرزاده| درست در روزهایی که شومن‌، سلبریتی‌ و کمدین‌ها، اصلی‌ترین میهمانان دانشگاه‌های ایران هستند، فعالان دانشجویی بیش ‌از‌پیش منتقد فضای حاکم و خواهان تغییر در دانشگاه‌های محل تحصیل خودند. ٦٣سال پیش بود که درچنین روزی سه دانشجو در دانشکده فنی دانشگاه تهران به ضرب گلوله‌های پهلوی، جان خود را از دست دادند تا پس از آن، هرساله و در یادبود آن ١٦ آذر، تجمعات و همایش‌هایی برگزار شود که به ‌فراخور فضای کشور بین مسائل صنفی و دغدغه‌های سیاسی درنوسان باشد. هشت‌سال دولتداری «محمود احمدی‌نژاد» منتقدان زیادی در دانشگاه‌ها به‌ جای گذاشت و شاید همین مسأله توجه دانشجوها را به «حسن روحانی» در روزهای انتخابات و پس از آن دولت «تدبیر‌و‌امید» جلب کرد اما براساس ادعای فعالان این حوزه اگرچه شرایط تغییر کرده اما بخشی از خواسته‌ها همچنان در انتظار تحقق هستند. درسوی دیگر هم رئیس‌جمهوری ازهمان آغازین روزهای پاستورنشینی‌اش، چالش‌های فراوانی را در وزارتخانه علوم، تحقیقات و فناوری تجربه کرده است؛ کلید ابتدایی روحانی برای قفل آموزش عالی، «جعفر میلی‌منفرد» بود که با «نه» قاطع مجلس نهم روبه‌رو شد تا سرپرستی این وزارتخانه به «جعفر توفیقی»‌ برسد. عملکرد توفیقی، موافقان فراوانی داشت اما منتقدان او درمجلس هم مصمم بودند تا درنهایت، «رضا فرجی‌دانا» به مجلس اصولگرایان معرفی شود و از سد آن هم بگذرد. آرامش نسبی و ٩‌ماهه پرچالش‌ترین وزارتخانه سال‌های اخیر ایران با استیضاح فرجی‌دانا در ٢٩ مرداد ٩٣، ازبین رفت تا پس از آن، فرد مورد اعتماد و مشاور همیشگی «حسن روحانی»، یعنی «محمدعلی نجفی» سرپرستی طولانی‌مدت خود را درجایی آغاز کند که درهمین دوران، «محمود نیلی احمدآبادی» و «فخرالدین احمدی دانش‌آشتیانی» نتوانستند با عملکردشان درآن، رضایت پارلمان‌نشین‌ها را به ‌دست آورند. سکان مدیریت وزارتخانه علوم درنهایت و در آخرین روزهای آبان ٩٣ به «محمد فرهادی» رسید که این‌بار استقبال نمایندگان را به ‌همراه داشت و تا امروز هم ادامه پیدا کرده اکنون و در «روز دانشجو»، فعالان صنفی، فرهنگی و دانشجویی از دانشگاه‌های مختلف، عملکرد دولت «تدبیر‌وامید» و مدیران دانشگاه‌های خود را به سنجش گذاشتند که در ادامه می‌خوانیم.

حبیبه خدایی
کارشناس مسائل اجتماعی اگر کار نباشد، درآمدی هم نیست.
با بیکاری چطور می‌توان ازدواج کرد و زندگی را اداره کرد.
ثبات و امنیت شغلی نداریم و هر لحظه ممکن است اخراجمان کنند.
بدون پول که نمی‌شود زندگی کرد.
خوراک، پوشاک، درمان، خانه و  ...  وآرامش همه نیاز به پول دارد و بدون کار هم پولی در کار نیست.
 پاسخ به دغدغه‌های جوانان بخصوص اشتغال سال‌هاست که در دستور کار دولت و حاکمیت قرار گرفته اما متأسفانه در دهه گذشته با بی‌مهری مسئولان امر مواجه شده است. جوانانی که سن آموزش مهارت‌های زندگی، مسئولیت‌پذیری، فنون ارتباطی و ورود به بازار کار را باید گام به گام پشت سر می‌گذاشتند متأسفانه روندی معکوس را طی کردند یا در همان مراحل ابتدایی به دلیل نبود مهارت‌های کافی در زمینه‌های مختلف نتوانستند شغلی مناسب داشته باشند.

چندی‌پیش نشست امنیت زنان، صلح و آبادی جهان، در دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد با حضور شهیندخت مولاوردی، اعضای فراکسیون زنان مجلس شورای اسلامی و جمعی از استادان جامعه‌شناسی، در سالروز جهانی منع خشونت علیه زنان برگزار شد.
در ابتدای این نشست، مرضیه محبی، مدیرعامل کانون زنان حقوق‌دان سورا، بیان کرد: «دیگر بار در ٢٥ نوامبر و سالروز جهانی منع خشونت علیه زنان در مقابل این پرسش تاریخی قرار گرفتیم که چرا در این آشوب و بی‌عدالتی جهانی تنها زنان هستند که قربانی می‌شوند؟ ما خواهان آن هستیم که قانون را برای بشر بنویسید و نه برای مردان و زنان، نه برای شهروندان و غیرشهروندان، ما خواهان پیراسته‌کردن قاموس آدمی از تبعیض هستیم».

شهرزاد همتی: از صبح تا شب که از خانه بیرون می‌زنید، در معابر عمومی چقدر امکان دارد یک معلول را سوار بر ویلچر در حال گشت‌وگذار در خیابان‌ها ببینید؟ چرا حضور معلولان در فضای شهری تا این حد کم‌رنگ است؟ اصلا امکانات شهری ما چقدر پاسخ‌گوی نیاز یک معلول است تا او به‌تنهایی بتواند از عهده کارهای شخصی و اداری‌اش در سطح شهر بربیاید؟ تمام این سؤال‌ها باعث شد یک روز از ناصر نجاریون، مسئول مرکز توانبخشی مهرگان، ویلچر قرض کنیم، کمی تمرین کنیم و به همراهی او در یک خیابان پرتردد شهر رفت‌وآمد کنیم تا ببینیم یک فرد ویلچرنشین چقدر می‌‌تواند در شهر با وضعیت کنونی رفت‌وآمد کند. این گزارشی است از دو ساعت گشت‌وگذار با ویلچر در شهر.

نگین باقری: «معلولیت پایان زندگی نیست. من با وجود معلولیت نه تنها ناامید نشده ام بلکه در طول این سال‌ها با آن جنگیده و نگذاشته ام که مانع رشد و رسیدن به اهدافم شود»؛ این حرف دختری است که جمله کلیشه ای «معلولیت محدویت نیست» را عملی کرده است، چرا که بدون کارایی دستانش آن‌چنان با پاهای لرزان به دنیای رنگ‌ها و طرح‌ها ورود پیدا کرده که با خلق تصویرهای متنوع در جا مخاطبان خود را میخکوب می‌کند. بانوی هنرمندی که می‌خواهد با نقاشی‌هایش از نگاه ترحم آمیز برخی افراد فرار کند، افرادی که در نگاه اول او را بی فایده تلقی کرده و به علت معلولیت برچسب ناتوانی را محکم به او چسبانده‌اند، در حالی که او با هنرش کاری کرده است که حالا خیلی‌ها به حال او غبطه می‌خورند. معلولان به دلیل مشکلات جسمانی خود نیازمند حمایت همه جانبه دولت و متولیان امر هستند تا بتوانند استعدادهای خود را بی وقفه بروز داده و به زندگی خود در جامعه ادامه دهند، اما آنها همواره بدون کمترین توجهی راه دشوار خود را پیش می‌گیرند، در حالی که آنها هم حق زندگی دارند و باید نگاه حمایتی بستر ساز رسیدن به اهدافشان باشد، بلکه به افراد منزوی در جامعه تبدیل نشوند.

روز گذشته، با روز جهاني «محيط‌زيست در جنگ»، همايشي با عنوان روز «مقابله با آثار جنگ بر محيط‌زيست» برگزار شد که در جريان آن، معصومه ابتکار از افزايش ورود گردوغبار از کشور عراق به ايران به‌دليل درگيري‌هاي داعش خبر داد و علي‌اکبر صالحي، بر رابطه مستقيم میان جنگ و محيط‌زيست تأکيد کرد. 
روز جهاني «مبارزه با آثار جنگ و درگيري‌هاي مسلحانه بر محيط‌زيست» هر سال در ششم نوامبر برگزار مي‌شود. اين روز، پنجم نوامبر 2001 از سوی مجمع عمومي سازمان ملل در دوره دبيرکلي کوفي عنان، پايه‌گذاري شد. بسياري از تقويم‌هاي موجود از ششم نوامبر با مخفف «روز جهاني محيط‌زيست در جنگ» ياد مي‌کنند. در اين همايش که از سوي سازمان حفاظت محيط‌زيست ايران، در پارک سالن‌ همايش‌هاي پرديسان برگزار شد، معصومه ابتکار، رئيس سازمان حفاظت محيط‌زيست، علي‌اکبر صالحي، رئيس سازمان انرژي اتمي و گري لوييس، نماينده مستقر سازمان ملل در ايران، حضور داشتند. 

علي شمسي، دستفروشي است که در چهارراه ولي‌عصر، عود و شمع مي‌فروشد. او مي‌گويد: «ما دستفروشان دوست داريم کارمان يک شغل رسمي و قانوني باشد و قانون از ما حمايت کند و مثل همه کارگران و کساني که در سطح جهان فعاليت دارند، به ما هم بيمه تعلق بگيرد؛ ما دوست داريم چتر حمايتي‌اي وجود داشته باشد که ما را از آسيب‌هايي که به‌واسطه شغلمان مي‌بينيم، محفوظ نگه دارد.» علي شمسي، فقط يکي از هزاران دستفروشي است که هر روز، يا در حاشيه خيابان‌ها يا در مترو و ساير فضاهاي عمومي با آنها برخورد مي‌کنيم. حکايت او و هم‌قطارانش، حکايت محروميت و نابرابري تحميلي است که دولت‌ها با توزيع غيرعادلانه منابع بر سر مردم مي‌آورند. علي شمسي، فقط يک صدا نيست؛ صداي هزاران زن، مرد و کودک دستفروشي است که روزي‌ خود را از راهِ فروش محصولات توليدي و غير‌توليديِ خودشان در مي‌آورند. در اين وانفسا، نه‌تنها کسي از کار آنها حمايت نمي‌کند بلکه با هزار سد و مانع، تعزيراتي جلوي کار شرافتمندانه‌اي که مي‌تواند گرهی از مشکلات اقتصادي يک خانواده آبرومند باز کند، گرفته مي‌شود. 

مهنا، نام دختري بود که ايده اوليه راه‌اندازي کمپين «سهم من از مدرسه تو» را در ذهن ما ايجاد کرد؛ دختر 10 ساله‌اي که در بازديد دو سال پيش اعضاي انجمن از روستاي ساندکزهي در يکي از محروم‌ترين مناطق چابهار جلو آمد و گفت: «شما اعلام کرده بوديد واسه ساخت مدرسه بايد اهالي روستا هم يه کاري بکنن وگرنه مدرسه رو نمي‌سازين. مادربزرگم اين پول رو که واسه خرج کفن و دفنش جمع کرده بود، داد به من تا بدم به شما، مادربزرگ گفت بالاخره منو يه‌جوري خاک مي‌کنن، اين پولو ببر بده واسه ساخت مدرسه... .» آن روز، مهندس بيرجندي هم اين حرف‌ها را شنيد و دلش لرزيد براي آنکه هرچه سريع‌تر مادربزرگ مهنا را به آرزويش برساند اما دو سال مثل برق و باد گذشت. در اين دو سال، مادربزرگ از دنيا رفت اما يادگاري‌اش نزد مهنا ماند تا جاودانه شود. سرنوشت براي مهندس بيرجندي، خيّر جوان، هم تقدير ديگري رقم زده بود و او هم در رفت‌وآمدهاي مختلفي که به اين منطقه داشت، در اثر سانحه تصادف از دنيا رفت. بااين‌حال، امروز و پس از گذشت دو سال، مدرسه در حال احداث است؛ مدرسه‌اي به ياد مهندس جوان، آن هم با اولين سهم پرداختي از سوي يکي از دانش‌آموزانش.