نویسنده: مینو مرتاضی لنگرودی
از انجا که انسان مدعی است قادر به درک انواع وجوه زندگی خود و سایر موجودات جهان است . و از انجا که احساس پوچی ناشی از بیهود ه انگاشتن زندگی با روزمرگی پیوند نا گسستنی دارد .طبیعی است انسان بخواهد زندگی را به تن و لذات تنانه فرو نکاهد و ازانواع گوناگون زندگی مادی و معنایی برخوردار باشد و برداشت های متفاوت از زندگی را شناسایی و تجربه کند.زیراذهن انسان خواهان ابدیت، بی نیازی و زیبایی است.امازندگی تنانه در طبیعی ترین و غریزی ترین شکل اش محدود و ممکن به امکان هایی است که همراه با نیازو تکراراست . این جدال دروني است که انسان را مهیای رنج بردن و برساخت نوع دیگرزندگی می کند .اما زندگی معنایی یا فلسفی زندگی دیگری است که انسان در اعتراض به بودگی دایمی نیازها و تکرارها از طریق رنج بردن و بر ساخت مفاهیم جدید برای خود می سازد . انتخاب رنج در اصل امتناع انسان از درنغلطیدن به ابتذال بودگی ونفی دست اموز شدن توسط روزمرگی فاقد معنا و مفهوم است . انسان ازطریق اعتراض به وضعیت و موقعیت موجود وضعیت مطلوب خود را بر اساس رنجی که در طلب مقصود می برد ؛ انگونه می سازد که خود میخواهد و می پسندد.